Zielono mi ! :)

No tak. Jest listopad i trzeba się z tym pogodzić. Zdecydowanie najmniej ulubiony, bury, smutny miesiąc w roku. Ale może dzięki niemu grudzień i święta wydają się takie radosne i piękne? Cały listopad wegetuję, jakby w półśnie czekam aż dobrnę końca, oby tylko się nie dać depresji, tym myślom, że wszystko jest bez sensu. Ja bez sensu, On bez sensu, my bez sensu... I w końcu pstryk - przychodzi Mikołaj, ten rubaszny, zarośnięty gostek, przynosi mi jak co roku kalendarz adwentowy, z którego przez cały miesiąc będę wyjadać czekoladki, odliczając dni do Wigilii. Może to ta czekolada..?:) Nie ważne co - już tylko chwilka i mam nadzieję nastanie piękna, śnieżna jak jasna cholerka zima. A tymczasem coś dla sceptyków - koloroterapia naprawdę działa! Oto i przykład...

FUSILLI NA ZIELONO
przepis pochodzi z BBC GoodFood
na 4 porcje

Składniki:
400 gr makaronu fusilli (świderki)
225 gr szpinaku świeżego lub mrożonego w liściach dobrze odciśniętego
250 gr serka mascarpone
30 gr parmezanu startego
55 gr orzeszków piniowych podprażonych na suchej patelni
2-3 ząbki czosnku
sok z połowy cytryny

Ugotować makaron. Podczas gotowania szpinak, ser mascarpone, sok z cytryny i czosnek zmielić na gładki sos. Makaron odcedzić, przełożyć z powrotem do garnka, postawić na małym ogniu. Dodać sos, orzeszki pinii, wymieszać. Chwilę podgrzać. Podawać posypany parmezanem.

Smacznego!    

Kaszotto...? Gotowanie czas zacząć!

Kaszotto to autorska nazwa na coś co się w oryginale nazywa risotto z kaszy. Mnie się podoba kaszotto i niech już tak zostanie. Na pewno nie ustępuje smakowo tradycyjnemu risotto, a kto wie, może nawet lekko je przewyższa. Bo w życiu już tak jest, że trzeba podejmować nowe, nawet ryzykowne wyzwania, żeby wykroczyć poza szarą rzeczywistość i zasmakować czegoś nowego, czegoś zaskakującego i w końcu - czegoś pysznego! A kasza choć taka swojska, nasza polska, to jednak zapomniana. Mam taki postulat - przywróćmy kaszę do naszych kuchni! :) Kto jest za?


 

Kaszotto z dynią i papryką
przepis z modyfikacjami pochodzi z bloga Pieprz cz Wanilia
Dla 4 osób

Składniki:
szklanka kaszy jęczmiennej mazurskiej
cebula drobno posiekana
1/2 małej dyni
1 dorodna czerwona papryka
3 łyżki oliwy (lub pół na pół z masłem)
100 ml białego wytrawnego wina
ok. 1,4 l bulionu warzywnego
świeży lub suszony tymianek
garść świeżych ziół (ja użyłam kolendry i świetnie pasowała, ale sprawdzi się natka, bazylia, szczypiorek.. co kto lubi)
garść parmezanu

 

Dynię wydrążyć, obrać, pokroić w kostkę. Paprykę przekroić na pół i oczyścić z nasion. Wyłożyć warzywa na blachę do pieczenia, popieprzyć, posolić, posypać tymiankiem, hojnie skropić oliwą i przemieszać. Piec w piekarniku nagrzanym do 190 stopni ok. pół godziny, aż dynia będzie miękka, a skórka papryki poczerniała. Po wyjęciu z piekarnika z papryki zdjąć skórkę i pokroić w paseczki. Odstawić.
Na dużej patelni rozgrzać oliwę (+masło), wrzucić cebulę i zeszklić. Wsypać kaszę, chwilę przesmażyć.  Zalać winem i mieszać do wchłonięcia. Teraz wlewać po chochelce bulionu, jak przy risotto, odczekując z kolejną, aż kasza wchłonie porcję płynu. Kasza powinna być gotowa w około 20 minut. Dodać warzywa, doprawić świeżo zmielonym pieprzem i solą. Zdjąć z ognia i wmieszać świeże, posiekane zioła. Na talerzu posypać startym parmezanem.

Smacznego!

Dynia wygląda, dynia smakuje, dynia ratuje...z opresji

W życiu każdego kuchcika jest czas na świętowanie sukcesów i czas na przeżywanie porażek. Dzisiaj niestety rzecz o tym drugim. No więc miało być tak pięknie, dorwałam jakieś wycinki przedstawiające - jak twierdził autor - rdzenną kuchnię hinduską. Nie byłabym sobą, gdybym nie wybrała najbardziej zawikłanego dania, wymagającego pracy (z przerwami) niemal całą dobę. Curry z soczewicy z uttapam wyszło... jak wyszło.. Mężuli smakowało, ale jego nie należy posądzać o zbytni obiektywizm.
Na ratunek przyszła dynia. Przepraszam - Jej Wspaniałość Dynia. Dynię uwielbiam pod każdą słodką i słoną postacią, nie sposób jej chyba zepsuć. Dzisiaj zupa, która podobno pochodzi z Libanu i serwowana jest w jednej z restauracji libańskich w Warszawie. Ale zbędnych promocji raczej nie potrzebuje:)

ZUPA DYNIOWA Z SOCZEWICĄ
dla 4 osób

Składniki:
szklanka czerwonej soczewicy
750 gr obranej dyni
duża marchew
łodyga selera naciowego
2 ząbki czosnku
2 łyżki masła
2 łyżki świeżego posiekanego imbiru
1 łyżka przyprawy curry
3 łyżki oleju
1 łyżka soku z cytryny

Do podania: pół szklanki oleju, pół szklanki świeżej kolendry- zmiksowane razem

Soczewicę zalać zimną wodą i odstawić na godzinę. Dynię, marchew, łodygę selera i cebulę pokroić w kostkę. W garnku rozgrzać olej z masłem, wrzucić warzywa, imbir i czosnek, smażyć na średnim ogniu ok. 15 minut mieszając. Zmniejszyć ogień, dodać curry, dusić jeszcze przez chwilę.
Dodać soczewicę i 4-5 szklanek wody, gotować pod przykryciem ok. pół godziny, aż soczewica będzie miękka. Doprawić solą, pieprzem i sokiem z cytryny. Przed podaniem do każdej porcji dodać łyżkę oleju kolendrowego.

Smacznego!

Gudżarati urad dal

Hinduskie potrawy są w ścisłej czołówce najczęściej przez nas gotowanych, najulubieńszych, naj, naj, naj... Zaczęło się od nieśmiałych wypraw do krakowskich (i nie tylko) knajpek hinduskich w poszukiwaniu smaku. Nie żeby kuchnia polska go nie miała, niestety dla wegetarianki nie ma zbyt wiele do zaoferowania. Indie- kraj rządzony przez wegetarian, kraj wegetariańskiego Boga, to mój raj obiecany :) I albo ten świat tysiąca aromatów, smaków, przypraw się kocha, albo nienawidzi. Na pewno warto choć raz w życiu spróbować samosów, masali, mango lassi. Zdecydowanie moje życie bez nich byłoby niepełne. A tymczasem Gudżarati Urad Dal bez urad dalu. To znaczy zamiast rzadko u nas spotykanego strączka dodałam fasolkę mung. Myślę, że sprawdzi się też soczewica. Od tej zupki naprawdę ciężko się oderwać... ;) Ale, jak wszystko co dobre zupkę trzeba sobie racjonować, ma niesamowicie dużo białka.

GUDŻARATI URAD DAL - INDYJSKA ZUPA JOGURTOWA
dla 4 osób
przepis pochodzi z książki Kuchnia Kryszny

Składniki:
375 ml jogurtu
1 łyżka brązowego cukru (trzcinowy)
1,6 l wody
200 gr urad dalu lub w mojej wersji fasolki mung
1/2 łyżeczki kurkumy
2 liście laurowe
sól do smaku (około płaskiej łyżeczki)
1 łyżka oleju
1 łyżeczka nasion gorczycy
2 pokruszone suszone chilli (dla fanów umiarkowanej ostrości jedna papryczka zdecydowanie wystarczy)
2 łyżeczki nasion kopru włoskiego
1 łyżeczka startego świeżego imbiru

Jogurt, cukier i 200 ml wody wymieszać i odstawić. Fasolkę umyć i odsączyć. Pozostałą wodę zagotować w garnku, wrzucić fasolkę i gotować bez przykrycia około 10 minut (zbierać pianę jeśli pojawi się na powierzchni). Dodać kurkumę, liście laurowe i sól . Przykryć i gotować około 20 minut na średnim ogniu, aż ziarenka fasolki będę zupełnie miękkie. Wyjąć liście laurowe i zmiksować na papkę. Następnie gotować dalej na małym ogniu.

Na średnim ogniu rozgrzać na patelni olej i dodać nasiona gorczycy. Kiedy przestaną strzelać dodać chilli, nasiona kopru włoskiego i imbir. Smażyć chwilę ciągle mieszając. Wlać do jogurtu, a jogurt do zmiksowanej masy. Zmiksować chwilkę, gotować jeszcze 5 minut. Podawać z ugotowanym ryżem lub pieczywem indyjskim.

Smacznego!

Szpinak na dzień dziecka

Dzień bez dziecka dniem dziecka rodzica :) Niestety nadal, mimo dumnego wieku prawie 2 lat Kluska, mam problem z pozostawianiem go na dłużej niż kilka godzin z dala ode mnie. Najpierw są ambitne plany, och ile ja rzeczy zrobię jak będę mieć dzień tylko dla siebie... a spędzam go rozmyślając, czy on na pewno nie tęskni, czy nie ma mi za złe tego chwilowego porzucenia... Matka Polka? Matka Kwoka?? Mam nadzieję, że to tylko kwestia czasu.
A więc korzystając z tego dnia dziecka bez dziecka zajmuję myśli i podniebienie szpinakiem. Moi rodzice mieli na tyle zrozumienia, że nie katowali mnie w dzieciństwie żadnymi zielonkawymi brejami. Dzięki temu, już w dorosłym życiu, podeszłam do szpinaku bez żadnej skrywanej urazy. I w Dzień Dziecka, Dzień Niepodległości cześć i chwała szpinakowi! :)

ZAPIEKANKA ZIEMNIACZANA ZE SZPINAKIEM
przepis pochodzi z Kwestii Smaku
z małymi modyfikacjami
Porcja dla 4 osób 

Składniki:
450 gr mrożonego szpinaku w liściach
1 kg ziemniaków
2 łyżki masła
1 cebula posiekana
3 ząbki czosnku przeciśnięte przez praskę
1 por posiekany w piórka
szczypiorek posiekany
1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej
1 łyżeczka suszonego oregano
1 łyżka posiekanej natki pietruszki
250 gr ricotty
200 gr sera feta pokrojonego w kostkę
5 jaj
1/4 szklanki śmietany kremowej 30% lub 36%
100 gr śmietany 18%
40 gr startego parmezanu

Formę żaroodporną nasmarować oliwą- ja użyłam okrągłej o średnicy 26 cm. Szpinak rozmrozić i odcisnąć z wody. Obrane ziemniaki pokroić na plasterki, zalać w garnku wodą, posolić i gotować do miękkości. Odcedzić. Na patelni rozgrzać masło, dodać cebulę- zeszklić, pora oraz czosnek. Dusić pod przykryciem około 8 minut, od czasu do czasu mieszając. Pod koniec dodać szczypiorek.
Piekarnik nagrzać do 180 stopni.
Mix z patelni wymieszać ze szpinakiem. Dodać gałkę muszkatołową, oregano, natkę, pieprz i ewentualnie sól do smaku, wymieszać. Dodać połowę ricotty i połowę fety oraz jajka roztrzepane ze śmietaną 30%. Wszystko dokładnie wymieszać.
Na dno formy wyłożyć połowę ziemniaków, posypać solą i pieprzem. Wyłożyć całe nadzienie szpinakowo-serowe, posypać pozostałym serem ricotta i feta, polać śmietaną 18%.
Nakryć drugą połową ziemniaków, posypać szczyptą oregano, parmezanem, skropić oliwą.
Piec w piekarniku około 30 minut. Po wyjęciu odstawić na 5 minut do zastygnięcia.

Smacznego!

Spaghetti z sosem pomidorowym i mężczyzna w kuchni

Sięgnijmy do przeszłości, czyli do czasów studenckich. Gotowanie było tylko odległą marą, a do życia wystarczał mi zestaw składający się z serka wiejskiego z dodatkami uzależnionymi od nastroju. Raz na słodko z miodem i owocami, raz na wytrawnie z warzywami, albo - o zgrozo !- z majonezem, ketchupem i kiszoną kapustą... Wiem, niejednego człowieka nawet widok takiej potrawy mógłby zwalić z nóg. A ja.. chyba jak każdy student, jedzenia potrzebowałam do tego, żeby przeżyć, poświęcając mu jak najmniej czasu i energii.
Moment zwrotu akcji nastąpił wraz ze zmianą stanu cywilnego i macierzyńskiego. Duża zasługa w tym poślubionego, z którym zaczęłam odkrywać kulinarny świat smaków i aromatów. Ani się nie obejrzeliśmy a gotowanie stało się naszą pasją, która z dnia na dzień wciąga coraz bardziej.
A specjalnością Pana Domu (nie-perfekcyjnego na szczęście i nieszczęście) są makarony i sos pomidorowy pod różnymi postaciami. Na początek podstawowy sos pomidorowy konsumowany przez nas co najmniej raz w tygodniu. Do znudzenia? Nigdy w życiu! :)

SPAGHETTI Z SOSEM POMIDOROWYM
Porcja na 4 osoby

Składniki:
700 ml passaty
4-5 cm kawałek selera naciowego drobno posiekanego
1 cebula drobno posiekana
4 ząbki czosnku drobno posiekane
1 łyżka octu balsamicznego
duża szczypta suszonej szałwii
papryczka chilli suszona pokruszona lub świeża posiekana (każdy powinien sam dawkować sobie ostrość:)
3 łyżki oliwy
świeża bazylia
ziele angielskie 3 ziarenka
2 listki laurowe
starty parmezan
*opcjonalnie skórka starta z 1/4cytryny, którą dodajemy razem z octem balsamicznym
mięso mielone, które można podsmażyć na patelni i wymieszać z sosem

Oliwę rozgrzać w rondelku, dodać cebulę i podsmażyć ok. 1 minutę, dodać 2 ząbki czosnku i cały czas mieszając smażyć 30 sekund (uwaga, żeby czosnek nie zbrązowiał, bo stanie się gorzki). Wlać passatę, wrzucić liście laurowe, ziele angielskie i seler naciowy, gotować na średnim ogniu, mieszając od czasu do czasu ok. 10 minut. Dodać szczyptę szałwii, papryczkę chilli, łyżkę octu balsamicznego oraz pozostałe 2 ząbki czosnku. Na małym ogniu gotować kolejne 5 minut mieszając. Pod koniec dodać świeżą bazylię, doprawić solą i pieprzem do smaku, pogotować jeszcze chwilkę. Podawać z ugotowanym al dente makaronem spaghetti.

Smacznego!

Tajlandia w zasięgu ręki.

Kiedy zdarza mi się o czymś marzyć - a zdarza się coraz rzadziej od pojawienia się na świecie Kluska, bo po pierwsze on jest spełnieniem większości marzeń :) a po drugie czasu na swobodne bujanie w obłokach jakoś coraz mniej - no ale kiedy w końcu marzę, to prawie zawsze o podróżach. Mam duszę obieżyświata od urodzenia...a przynajmniej od pierwszych ucieczek z przedszkola.. ;) Najbardziej lubię te na własną rękę, własnymi ścieżkami, z niewielkim bagażem, za to z ogromnym entuzjazmem i otwartością na nowe doznania. Tak, tak - te kulinarne także.
Przed nami są 3 magiczne miejsca, każde inne, każde doskonałe na swój sposób, pełne pasji, aromatu, wspaniałych miejsc. Tajlandia, Indie, Maroko. Zobaczyć i umrzeć :) Albo zobaczyć i żyć dalej w poczuciu absolutnego spełnienia.
Na szczęście żeby poczuć klimat tych miejsc wystarczy chwila, kilka składników i chęć oczywiście. Ale co lepszego można zrobić w ponury jesienny dzień..?

RYBA SŁODKO-PIKANTNA
Przepis pochodzi z BBC GoodFood Magazine
Porcja dla 4 osób

Składniki:
3 łyżki czerwonej pasty curry
1 duża cebula pokrojona w piórka
1 czerwona papryka pokrojona w paski
pęczek świeżej kolendry, listki i łodyżki oddzielnie posiekane
400 ml mleka kokosowego (lub 200 ml mleka kokosowego i 200 ml bulionu warzywnego)
garść suszonego mango pokrojonego
700 gr filetów z białej ryby (np. dorsz) pokrojonej na kawałki, bez skóry

Na patelni rozgrzać pastę curry, dodać cebulę i smażyć do miękkości. Dodać paprykę i łodyżki kolendry i smażyć dalsze 2 minuty. Wlać mleko kokosowe, wrzucić mango i gotować 5 minut do zgęstnienia.
Dodać rybę i gotować 3-5 minut. Posypać listkami kolendry. Podawać z pieczywem tradycyjnym lub chlebkami naan, ewentualnie z ryżem.